Ακολουθεί άρθρο – ανοικτή επιστολή του Κώστα Δέδε, Αρχιτέκτονα – Μηχανικού, συντονιστή της Τ.Ο. Ε.ΠΑ.Μ. Δήμου Μεγαρέων.
Επιστολή, γιατί το θέμα που θέλω να ασχοληθώ είναι μεγάλο και δεν γίνεται να τεκμηριωθεί με γραφές τύπου μηνύματος των κοινωνικών μέσων διαδικτύωσης (και απαλοιφής της σκέψης και του γραπτού λόγου). Ανοιχτή, γιατί η επιστολή αυτή επιθυμώ να είναι η απαρχή ενός δημόσιου διαλόγου, όπου θα συμμετέχει όλη η κοινωνία.
Η ΕΝΙΑΙΑ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΡΘΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΘΙΚΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥ.
Το «πολιτικά ορθό», είναι μια περίμετρος ιδεών, εννοιών φράσεων, δηλώσεων, κοσμοθεωριών, όπου επιτρέπεται η διακίνηση στο εσωτερικό της, αλλά πέραν από αυτό, απαγορεύεται.
«Πολιτικά ορθό», είναι ένα είδος πολυπλοκότητας ιδεών και κοσμοθεωρίας, όλες όμως εσωτερικές και ελεγχόμενες από το ίδιο το «πολιτικά ορθό» της ενιαίας σκέψης του νεοφιλελευθερισμού, που ρυθμίζουν την σκέψη, δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση ελευθερίας της. Στο εσωτερικό του «πολιτικά ορθού» εσύ μπορείς να ισχυριστείς ότι θέλεις, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα διατηρηθείς πιστά, στο εσωτερικό του.
Diego Fusaro (*)
ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ
Πολιτική: είναι η οργάνωση της ζωής της πόλις.
Κομματική: είναι η οργάνωση της λειτουργίας του κόμματος.
Όπως παρατηρούμε από τους ορισμούς αυτούς οι δυο αυτές έννοιες δεν έχουν καμία σχέση η μια με την άλλη. Στις ημέρες μας όμως αυτές οι έννοιες θεωρούνται ταυτόσημες, πράγμα το οποίο είναι εντελώς λανθασμένο. Τα καταστατικά σχεδόν όλων των συλλόγων απαγορεύουν την ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ, και όχι την πολιτική. Αν απαγόρευαν την πολιτική τότε πραγματικά θα ακύρωναν τον λόγο ύπαρξής τους γιατί όποιος και να είναι ο προσανατολισμός τους (συνδικαλιστικά όργανα, σύλλογοι επιστημονικών ειδικοτήτων, πολιτιστικοί, λαογραφικοί κλπ), ο βασικός τους λόγος ύπαρξης, είναι καθαρά ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ.
ΧΟΡΗΓΙΕΣ, ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ, ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ
Η «βιομηχανία επίτευξης συναινέσεων», είναι μια τεχνική που άρχισε να εφαρμόζεται στις αρχές της δεκαετίας του 60, έτσι ώστε να αντιμετωπιστούν, από τις βιομηχανικές ελίτ, οι μεγάλες νίκες της εργατικής τάξης, στην απόκτηση εργασιακών δικαιωμάτων από τα σοβαρά οργανωμένα συνδικάτα. Νίκες, οι οποίες ήταν ένα ξεκάθαρο προϊόν μιας οργανωμένης κοινωνίας η οποία είχε συνείδηση της δυναμικής της οργάνωσης.
Το αποτέλεσμα αυτής της «τεχνικής» άρχισε να φαίνεται στις αρχές της δεκαετίας του 90 όπου στην εφαρμογή των σκληρών μέτρων λιτότητας, τα συνδικάτα «χαλάρωσαν» τις αντιδράσεις τους, αφού πλέον οι ηγεσίες είχαν πλήρως ενταχθεί – εξαγοραστεί από τις ελίτ, (δεν είναι τυχαία η ραγδαία μείωση των γενικών συνελεύσεων) με αποτέλεσμα στο σήμερα, να έχουν καταργηθεί πλήρως τα εργασιακά δικαιώματα κυρίως με την δημιουργία της Ε.Ε. Ίδια περίπου τεχνική και στα κόμματα, όπου οι κρυφές χρηματοδοτήσεις έγιναν φανερές, με την μορφή δανεικών και αγύριστων, νομιμοποιώντας έτσι την εξαγορά τους από τις χρηματιστικές ελίτ πλέον, που εκφράζονται μέσω των τραπεζών και των χρηματιστηρίων.
Οι μικρές συλλογικότητες και αυτές, εντάχθηκαν στο παιχνίδι των χορηγιών, παντός τύπου, όπου ή μετατρέπονταν σε συλλόγους σφραγίδα, είτε οι ποιο ενεργοί λειτουργούσαν με την νοοτροπία του:
τα χριστιανόπουλα θα πάμε με φτερά να πούμε μήνυμα που φέρνει την χαρά,
νοοτροπίες που πηγάζουν από το θεώρημα του ότι: Χρηματοδοτείσαι για να υπάρχεις, υπάρχεις για να χρηματοδοτείσαι.
Δηλαδή, το πανό που είναι αναρτημένο στον τοίχο του Θέογνι στο οποίο αναγράφεται η φράση: ο πολιτισμός μας αφορά όλους, με την βάση αυτού του θεωρήματος, μπορώ να υποθέσω ότι τοποθετήθηκε για την διαφήμιση των χορηγών που το πλήρωσαν, και το μήνυμά του είναι η δικαιολογία.
ΑΤΕΡΜΟΝΑΣ.!!
Είναι ακριβώς το ίδιο με τα επαγγελματικά στελέχη των κομμάτων τα οποία λειτουργούν για την διατήρηση του κόμματος, έτσι ώστε παράγει δάνεια, διατηρώντας έτσι τον μισθό τους, και όχι για την παραγωγή πολιτικής που είναι ο βασικός στόχος του όποιου κόμματος, και αυτό γίνεται μόνο αν διατηρηθείς ΕΝΤΟΣ της «περιμέτρου» του πολιτικά ορθού.
Αυτός είναι ο λόγος που κανένα κόμμα δεν ασχολείται με το χρέος της χώρας μας που έχει φτάσει στην εντελώς αδιέξοδη κατάσταση του: για να παραχθούν 100 Ε, στην οικονομία μας, θα πρέπει να δανειστούμε 350 και να πληρώσουμε 220.
ΑΔΥΝΑΤΟΝ.!!
Κλείνοντας αυτήν την παρέμβαση μου θα ήθελα να συμπεράνω ότι ανεξάρτητα από τις «τεχνικές αλλοίωσης» των συλλογικοτήτων, που σήμερα είναι κάτι το δεδομένο, δεν μπορούμε να παραμερίζουμε το βασικό πρόβλημα της κοινωνικής αντίληψης της πολιτικής. Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι «χάσαμε» όλες τις μάχες στον πόλεμο των ελίτ για την παγκόσμια κυριαρχία, αλλά θα πρέπει να αναρωτηθούμε για το ποιες είναι οι πράξεις που θα πρέπει να κάνουμε για να κερδίσουμε τελικά τον πόλεμο.
Και ναι, θεωρώ ότι ο Θέογνις μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην οργάνωση της κοινωνίας μας έτσι ώστε να αντιμετωπίσει τα δεινά της πραγματικότητας, αλλά από μόνος του δεν φτάνει.
Με τιμή
Κώστας Αν. Δέδες
Αρχιτέκτων Μηχανικός
Diego Fusaro (*) Ιταλός φιλόσοφος με ευρύ συγγραφικό έργο. Στην χώρα μας έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο του: Και πάλι ο Μαρξ, εκδόσεις ΚΨΜ.
