Ακολουθεί άρθρο του φοιτητή Φιλολογίας Ιωάννη – Αλκιβιάδη Μιχάλαρου.
Στο προηγούμενο άρθρο, αναλύσαμε μερικά από τα προβλήματα που ταλαιπωρούν τον Έλληνα πολίτη σήμερα, αλλά φυσικά και κάθε άνθρωπο της γης. Σε αυτό το άρθρο, θα διατυπώσω μία άποψη καθαρά υποκειμενική, για ποιόν λόγο δηλαδή ο σύγχρονος άνθρωπος έχει καταπέσει τόσο πολύ ηθικά, και γιατί έρχεται αντιμέτωπος με όλα αυτά τα προβλήματα. Επίσης, θα προσπαθήσω να κάνω μία σύνδεση των παραπάνω με την πόλη μας, τα Μέγαρα, μοιράζοντας ξανά με τους αναγνώστες ορισμένες προσωπικές μου τοποθετήσεις.
Ποιος είναι ο λόγος των τόσων προβλημάτων του σύγχρονου ανθρώπου;
Η παραγκώνιση των ανθρωπιστικών επιστημών φυσικά. Θεωρείται θαύμα πλέον αν ένα παιδί στα δέκα (για να μην πω στα είκοσι), αγαπά πραγματικά τα φιλολογικά μαθήματα, και γενικότερα το σχολείο όπου φοιτά! Οι μαθητές πλέον δεν μορφώνονται, αλλά μηχανοποιούνται, και δεν δίνεται βάση στις αξίες και αρχές των αρχαίων κειμένων. Αλλά και εκτός του σχολικού περιβάλλοντος, ποιός γονιός θα προσπαθούσε σήμερα να γαλουχήσει το παιδί του με την αρχαία ελληνική παιδεία για παράδειγμα, την ώρα που εργάζεται για να ζήσει την οικογένειά του;
Κι όμως, δεν είναι τυχαίο ότι τα παιδιά και οι γονείς επέλεξαν το φροντιστήριο ως το σχολείο που τα παιδιά δεν είχαν. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι πλέον ελπίζουν σ’ αυτά. Αφού λοιπόν είδαν ότι η δημόσια εκπαίδευση στην Ελλάδα καταρρέει, αφού είδαν ένα κράτος να αδιαφορεί παντελώς για την μόρφωση των Ελλήνων, οι Έλληνες στράφηκαν στους ιδιώτες. Κι εδώ μπορούμε να επιβεβαιώσουμε τους αρχαίους μας προγόνους, που ισχυρίζονταν ότι η μάθηση και η τάση προς την παιδεία είναι έμφυτη, αφού κάτι για το οποίο ορισμένοι αδιαφόρησαν, εμείς προσπαθήσαμε να το κερδίσουμε με έναν διαφορετικό τρόπο. Τώρα αν υπάρχει σωστή μόρφωση και παιδεία στην χώρα μας, μία είναι η απάντηση: φυσικά και δεν υπάρχει. Όμως, γι’ αυτό δεν ευθυνόμαστε εμείς, δεν ευθύνονται οι γονείς, και τα παιδιά. Ευθύνονται η Πολιτεία, και οι διδάσκοντες των τελευταίων σαράντα χρόνων που δεν κατάλαβαν την βαρύτητα της θέσης τους. Γιατί φυσικά, ο δάσκαλος, ο καθηγητής, είναι ο δεύτερος γονιός, και όταν το παιδί δεν λάβει από πουθενά την απαιτούμενη αγάπη και προσοχή, θα έχουμε τα αποτελέσματα που είδαμε στο προηγούμενο άρθρο. Και δυστυχώς το πρόβλημα όλο γίνεται και χειρότερο, αφού στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας μας, οι υποτιθέμενοι πνευματικοί άνθρωποι, οι διανοούμενοι της εποχής μας, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων είναι ανίκανοι να καθοδηγήσουν τα πλήθη και να βοηθήσουν τον άνθρωπο να δει τα προβλήματα των συνανθρώπων του και να τους βοηθήσει, κάτι που φυσικά μόνο μέσα από τις ανθρωπιστικές επιστήμες μπορεί να συμβεί.
Και μέσα στην τάση μας να πάμε μπροστά, δε βλέπουμε το κακό που κάνει η τεχνολογία στα σχολεία. Εκ πείρας, είδα καθηγητές που αδυνατούσαν να χρησιμοποιήσουν διαδραστικούς πίνακες και οθόνες, προτζέκτορες και γραφίδες, και με όσους ήξεραν, να έχαναν τη μισή διδακτική τους ώρα για να καταφέρουν να συνδεθούν στους υπολογιστές τους. Και ενώ στη Σουηδία μετά από πολλά πειράματα, η κυβέρνηση αποφάσισε να καταργήσει οτιδήποτε έχει σχέση με την τεχνολογία στα σχολεία και να επιστρέψει στο έντυπο βιβλίο, το χαρτί και το μολύβι, η ελληνική κυβέρνηση επιμένει σε έργα που άλλες χώρες πλέον τα θεωρούν βλαβερά για τα παιδιά. Και ενώ το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας υϊοθετεί σουηδικά στρατιωτικά μοντέλα, η ερώτηση είναι γιατί το Υπουργείο Παιδείας δεν υϊοθετεί το σουηδικό σύστημα παιδείας. Μάλιστα, το Υπουργείο αποφάσισε να φτιάξει καινούρια βιβλία με τη συμβολή των εκδοτικών οίκων, τα οποία θα ποικίλουν, και για κάθε μάθημα ο εκάστοτε καθηγητής θα μπορεί να επιλέξει ο ίδιος τι θα διδάξει στους μαθητές του, ανάμεσα σε ένα πλήθος συγγραμμάτων. Ένα σχεδόν ολόιδιο σύστημα (πλην του ότι δεν υπήρχαν οι εκδοτικοί), ίσχυε και μέχρι πριν από περίπου εξήντα χρόνια, και είχε απόλυτη επιτυχία. Το Υπουργείο ξέχασε όμως για ακόμα μια φορά ότι το 70% – για να μην πω το 80% – των καθηγητών που το ίδιο έχει διορίσει στα σχολεία της Ελλάδας σήμερα, είναι παντελώς ανίκανο να διδάξει σε παιδιά. Συνεπώς, ακόμα ένα τέλειο σχέδιο, προβλέπω να αποτυγχάνει, ενώ θα μπορούσαμε να έχουμε ένα σύστημα παιδείας που όλες οι χώρες θα ζήλευαν και θα ήθελαν να υϊοθετήσουν.
Και φυσικά η ελληνική παιδεία δε θα αλλάξει ούτε με την αντικατάσταση του μαυροπίνακα και της κιμωλίας από τον ασπροπίνακα και τον μαρκαδόρο. Φυσικά και όχι. Η ελληνική παιδεία καταστρέφεται συνεχώς, αυτοκαταστρέφεται θα έλεγα, και όσο τα παιδιά θα φεύγουν από το σχολείο χωρίς καμία ουσιαστική μόρφωση, η κατάσταση θα χειροτερεύει.
Τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με τα Μέγαρα; Αν σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο επικρατούν τα προαναφερθέντα του παρόντος και του προηγουμένου άρθρου, φανταστείτε τι γίνεται στα Μέγαρα, όπου όπως λέει και η παροιμιώδης φράση: «Ο Μεγαρίτης είναι δολοφόνος». Χρειάζεται λοιπόν να βοηθήσουμε για το συμφέρον όλων. Όποιος αποσκοπεί στο προσωπικό κέρδος και στη δόξα, είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα πέσει μέσα στην ίδια του την παγίδα. Και αυτό είναι επιβεβαιωμένο από την ίδια την ιστορία. Χρειαζόμαστε συλλογικότητα και αγάπη για να ξαναδημιουργήσουμε κάτι καλό για τον τόπο μας και για την χώρα μας φυσικά, πράγμα που κι αυτό μπορεί να συμβεί μέσω των ανθρωπιστικών επιστημών. Το «διαίρειν και βασίλευεν» είναι μία τακτική που κρατά στην Ελλάδα από την εποχή της Επανάστασης, όταν οι απεσταλμένοι των Άγγλων και των Γάλλων, ο Μαυροκορδάτος και ο Κωλέττης έβαζαν τους Έλληνες να τσακώνονται για δικό τους όφελος. Σήμερα, παρά τους δύο αιώνες που έχουν περάσει, η ίδια τακτική καλά κρατεί, καθώς αυτό συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό στα κόμματα, ακόμα κι αν πλέον δεν πρεσβεύουν τις ίδιες ιδέες με τους προκατόχους τους. Όμως, είναι θλιβερό να συμβαίνει και στους δήμους. Είναι επίσης θλιβερό εν έτει 2025, να βλέπεις τα Μέγαρα να είναι χωρισμένα σε «τρικουπικούς» και «δηλιγιαννικούς», «βενιζελικούς» και «βασιλικούς» κοκ.
Είναι σαν να ζούμε μέσα σε μια πόλη ξανά τον Εθνικό Διχασμό! Το συμπέρασμα εδώ είναι ότι οφείλουμε να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με παρωχημένα κομματικά κριτήρια, αλλά να κοιτάξουμε με ανοιχτά τα μάτια χωρίς παρωπίδες, και να δούμε ποιός είναι ικανός για το καλό του τόπου, και στη συγκεκριμένη περίπτωση για τα Μέγαρα. Και φυσικά το κάθε άτομο θα κρίνει εκείνο ποιος είναι άξιος γι’ αυτό. Άλλωστε, δημοκρατία έχουμε και ως γνωστόν, ο λαός θα κρίνει τον καταλληλότερο. Γιατί αλλοιωμένοι από τη μαζοποίηση καθώς είμαστε, δυστυχώς πλέον κι εμείς ως Μεγαρίτες έχουμε να αντιμετωπίσουμε την (παιδική) βία και εγκληματικότητα, τα ναρκωτικά – ένα μείζον ζήτημα – τη μοναξιά, την ανεργία, αλλά κυρίως τον εγωισμό, την αλαζονεία και το μίσος για τον συνάνθρωπο, πράγμα το οποίο σε πολλές περιπτώσεις έκανε τα Μέγαρα να οπισθοδρομήσουν, την ώρα που άλλες πόλεις και χωριά (!) της Ελλάδας προόδευαν. Και όσα γράφουν ορισμένοι για συνεργασία με τοπικούς φορείς, εθελοντικές δράσεις και ατομική βούληση καλώς τα γράφουν. Όμως όταν μένουν σε γενικολογίες και χωρίς να πράττουν γίνονται έρμαια της ίδιας της μάζας που προσπαθούν να κατευθύνουν.
Μιχάλαρος Ιωάννης – Αλκιβιάδης Φοιτητής Φιλολογίας ΕΚΠΑ
