Ακολουθεί άρθρο του Μελέτη Φουσκαρή σχετικά με το έργο με τους κυβόλιθους, καθώς και τις αναθέσεις έργων με έκπτωση μόλις 1%.
Κυριε Σάλτα,
Κατανοώ ότι τόσο εσείς όσο και ο κ. Δημήτρης Γεωργακής αφιερώνετε αμέτρητες ώρες, προσωπικό χρόνο και ενέργεια για τον Δήμο. Δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω ότι επιθυμείτε πραγματικά να προσφέρετε και να αφήσετε πίσω σας ένα καλύτερο αποτέλεσμα για τους δημότες. Όμως, οι καλές προθέσεις και οι προσπάθειες κρίνονται τελικά από το αποτέλεσμα και από το κατά πόσο οι αποφάσεις της διοίκησης βελτιώνουν την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής των πολιτών.
Στην απαντητική επιστολή σας προς τον κ. Κορώση αναφέρεστε στο δημόσιο συμφέρον, στη νομιμότητα, στους θεσμούς και στην προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο. Πρόκειται για αρχές με τις οποίες δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς. Εκεί όμως γεννάται και ο προβληματισμός: υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι διοικητικές αποφάσεις του Δήμου φαίνεται να οδηγούν σε αποτελέσματα αντίθετα από αυτές ακριβώς τις αρχές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το έργο με τους κυβόλιθους. Οι δημόσιες δηλώσεις σας δείχνουν ότι είχατε αντιληφθεί τα προβλήματα του έργου πολύ πριν ξεκινήσει η υλοποίησή του. Παρ’ όλα αυτά, η δημοτική αρχή αποφάσισε να προχωρήσει κανονικά.
Από τον τρόπο με τον οποίο τοποθετηθήκατε στο Δημοτικό Συμβούλιο της 25ης Μαΐου 2026, δημιουργείται η εντύπωση ότι και άλλα στελέχη της διοίκησης συμμερίζονταν τους ίδιους προβληματισμούς για το έργο. Αναφερθήκατε, μάλιστα, ονομαστικά σε συνεργάτες σας, χωρίς αντίστοιχη αναφορά στον Δήμαρχο.
Εδώ όμως γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: όταν ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος και Διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός εκφράζει δημόσια σοβαρές επιφυλάξεις για ένα έργο, πόσο βαρύνει η επιστημονική και επαγγελματική του κρίση στη λήψη της τελικής πολιτικής απόφασης; Εισακούστηκε η άποψή σας ή τελικά επικράτησαν διαφορετικές εκτιμήσεις;
Ο ίδιος προβληματισμός προκύπτει και από την επιχειρηματολογία που αναπτύσσετε στην επιστολή σας σχετικά με τη Συμφωνία-Πλαίσιο των σχολείων.
Κατανοώ απόλυτα το συναισθηματικό βάρος ενός έργου που αφορά τα σχολεία. Κανείς δεν επιθυμεί να καθυστερούν έργα που σχετίζονται με την ασφάλεια των παιδιών. Όμως, ακριβώς επειδή πρόκειται για το δημόσιο συμφέρον, θεωρώ ότι οι αποφάσεις πρέπει να στηρίζονται πρωτίστως στην ορθότητα, στη νομιμότητα και στη χρηστή διαχείριση των δημοσίων πόρων, και όχι στη λογική ότι, «αφού είναι για τα παιδιά, πρέπει οπωσδήποτε να προχωρήσει, ανεξαρτήτως κόστους». Η αναγκαιότητα ενός έργου δεν μπορεί να αποτελεί λόγο ώστε να μην εξετάζονται με την ίδια αυστηρότητα ζητήματα όπως το κόστος του ή η ανάθεσή του με έκπτωση μόλις 1%, δηλαδή με τίμημα που ουσιαστικά προσεγγίζει την εκτιμώμενη αξία της μελέτης. Το δημόσιο συμφέρον υπηρετείται όταν συνδυάζονται και τα δύο: και η ανάγκη του έργου και η ορθή λήψη των αποφάσεων.
Η επιλογή του αναδόχου για το έργο «Νέα Διαμόρφωση Ανάπλασης Περιοχής Μεγαρέων», με έκπτωση μόλις 1%, έγινε από την προηγούμενη διοίκηση τον Δεκέμβριο του 2023, όταν ο κ. Κορώσης δεν αποτελούσε μέλος της δημοτικής αρχής. Ωστόσο, η απόφαση να υπογραφεί και να υλοποιηθεί η σύμβαση αποτέλεσε πολιτική επιλογή της σημερινής δημοτικής αρχής, η οποία αναλαμβάνει πλέον την πλήρη πολιτική ευθύνη για την υλοποίηση του έργου, ανεξάρτητα από το ότι η μελέτη και ο διαγωνισμός προηγήθηκαν επί διοίκησης Σταμούλη.
Είναι, επομένως, εύλογη η κριτική που διατυπώνει ο κ. Κορώσης. Η αιτιολογία ότι ένας συγκεκριμένος εργολάβος είναι ο καταλληλότερος και ότι το έργο θα εκτελεστεί σωστά, ενώ το Δημόσιο καταβάλλει ουσιαστικά σχεδόν το σύνολο της εκτιμώμενης αξίας του έργου λόγω έκπτωσης μόλις 1%, αποτελεί μια εκτίμηση και όχι μια βεβαιότητα. Αντίστοιχες διαβεβαιώσεις ακούστηκαν και στην περίπτωση του έργου «Νέα Διαμόρφωση Ανάπλασης Περιοχής Μεγαρέων». Σήμερα, όμως, παραμένουν σοβαροί προβληματισμοί για επιλογές του έργου, όπως η οριστική κατάργηση σημαντικού αριθμού θέσεων στάθμευσης στο κέντρο της πόλης.
Γνωρίζω ότι αρκετοί υποστηρίζουν πως οι θέσεις στάθμευσης στην περιοχή του Σταθμού, μπροστά από την πολυκατοικία και τον ΟΤΕ, είχαν ήδη περιοριστεί εδώ και αρκετά χρόνια, λόγω της σταδιακής κατάληψής τους από ιδιωτική επιχείρηση με τις αποκαλούμενες «προσωρινές κατασκευές». Ωστόσο, είναι επίσης γνωστό ότι οι κατασκευές αυτές έχουν χαρακτηριστεί αυθαίρετες ήδη από το 2019. Το γεγονός αυτό ενισχύει ακόμη περισσότερο τον προβληματισμό. Αντί ο Δήμος να επιβάλει τις προβλεπόμενες από τον νόμο κυρώσεις και να αποκαταστήσει έναν χώρο που επί δεκαετίες εξυπηρετούσε τη στάθμευση των πολιτών, προχώρησε στην οριστική κατάργησή του, χωρίς να έχει εξηγηθεί επαρκώς γιατί η επιλογή αυτή εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον.
Εύλογα, λοιπόν, γεννώνται τα εξής ερωτήματα:
● Ποιος έλαβε την απόφαση για τη διαπλάτυνση του πεζοδρομίου, πλάτους περίπου 11 μέτρων, στην περιοχή του Σταθμού;
● Σε ποια αιτιολογία στηρίχθηκε η κατάργηση τουλάχιστον δέκα [10] θέσεων στάθμευσης που εξυπηρετούσαν επί δεκαετίες τους πολίτες, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ο συγκεκριμένος δημόσιος χώρος εξακολουθεί να καταλαμβάνεται από ιδιωτική επιχείρηση;
● Και, τελικά, πώς εξυπηρετεί αυτή η επιλογή την καθημερινότητα και το δημόσιο συμφέρον των πολιτών;
Η επιλογή αυτή αποτελεί πολιτική απόφαση της σημερινής διοίκησης και, κατά συνέπεια, η ευθύνη ανήκει πλέον στη σημερινή δημοτική αρχή. Δυστυχώς, η διοίκηση Μαργέτη θα μείνει στην ιστορία για ένα έργο το οποίο, σύμφωνα με τη δική σας δημόσια επαγγελματική κρίση, δεν ήταν η σωστή επιλογή για τα Μέγαρα και το οποίο, παράλληλα, καταργεί οριστικά σημαντικές θέσεις στάθμευσης σε ένα από τα πιο επιβαρυμένα σημεία της πόλης.
Κύριε Σάλτα, στην επιστολή σας αναφέρεστε στους θεσμούς και στο δημόσιο συμφέρον. Στη δημόσια συζήτηση για το έργο έχουν διατυπωθεί επανειλημμένα αναφορές στην ευθύνη άλλων για τις επιλογές που έγιναν. Ως αρμόδιος Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών και Διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός του ΕΜΠ, είναι εύλογο οι πολίτες να αναρωτιούνται: ποια είναι η ευθύνη του αρμόδιου Αντιδημάρχου όταν η επιστημονική και επαγγελματική του κρίση δεν συμβαδίζει με την τελική πολιτική απόφαση; Ή μήπως, τελικά, η τελική απόφαση του Δημάρχου διαμορφώνεται με βάση διαφορετικές εισηγήσεις, ακόμη και όταν αυτές αποκλίνουν από τη δική σας επιστημονική και επαγγελματική κρίση;
